Nee ben niet sceptisch maar wel moet het ik het met een knipoog bekijken. Zoals ik al dacht mocht ik dus het Ziekenhuis niet meer uit. Ja vreemd he, ik was zo gewend aan het hoesten en rommelen met van alles en nog wat dat ik het niet echt zo vreemd vond. De woensdag voor de opname had ik ineens koorts, tja waar dat vandaan kwam weet ik eigenlijk nog steeds niet. (tenminste wil het niet weten hoor).
Drie uur moest ik bij de longarts zijn en om vier uur hing ik al aan de paal, met de mededeling door de zaalarts. Ik hoef niet naar je longen te luisteren ik hoor genoeg. 
. Dubbele hoeveelheid vernevelen en infuus en dan zien we verder. Nou eerlijk is eerlijk steeds als ik boven ben voelt het een beetje als thuiskomen, tuurlijk ben ik liever thuis maar als je zo moet kloten ben je blij als je weer op de vertrouwde afdeling ligt. Dus nu ook, donderdag eigenlijk alleen maar bezig geweest met lucht happen en zeggen dat het wel ging.
Vrijdag kwamen de artsen en je raad het al, oje bent er weer gezellig en ik heb met je longarts overlegt we gaan de prednison vernevelen, doen we er even bij en we doen een ct-scan, foto’s, longfunctie en we hebben een nieuwe test waarmee we ontstekingen kunnen meten, doen we ook even. O ik lig hier voor me rust dacht ik . Jaja de rust komt als alles achter de rug is. Dus de hele vrijdag met rolstoel en alles door het ziekenhuis getoerd, met behulp van de dames van transport. Dus eigenlijk ook best gelachen hoor.
Vrijdag middag was alles achter de rug en was Oma dus echt kapot. Gelukkig had ik de psp mee en heb me eigenlijk daar maar wat mee vermaakt, samen met de tv. Ipad had ik niet mee, als je zoveel moet toeren is dat niet zinvol om deze daar te hebben liggen. Weekend omgekregen alleen al door het vernevelen daar gaat dus een tijd in zitten dat is werkelijk niet normaal. Maandag had ik eigenlijk voor me zelf het gevoel o ik voel me met al dat vernevelen erbij best oke. Komt de arts misschien mag je eind van de week naar huis, wat eind van de week dacht zelf ergens in het midden. Nee das te vroeg, morgen zou zij er niet zijn dus wilde ze wachten hoe het woensdag zou zijn.
Nou een geluk voor mij is dat ik echt alle artsen die daar rondrennen en wat te zeggen hebben wel kan. Dus dinsdag stond de directe collega van mijn eigen Longarts voor me neus weer, die ik vrijdag ook al had en met een hoop gelach van ik ken jouw al toen ik hier begon met mijn opleiding en we kunnen me kaar wel he enz. Kon ik het met die op een akkoord gooien dat ik in elk geval donderdag weg mocht. Zij vertelde de artsen in opleiding bij haar ook nog doodleuk dat ik een patient was die toch steeds moet terug komen en dat er steeds gekeken moet worden naar een weer even efficiente oplossing zodat ik het weer even red. Nou bedankt dan he.
Maar ik ben thuis, nog steeds niet echt fit maar fitter als ik was, dus dat scheelt wel wat ja. Mijn vrijwilligerswerk weet soms niet wat ik er van moet denken. Maar goed. Ga er maar niet verder op in, want krijg het gevoel dat het niet echt gesnapt wordt dat ik niet beter wordt alleen maar weer even wat opgekrikt wordt. Maar alles went zullen we maar zeggen.
Pa staat op de wachtlijst voor een open hart operatie, morgen moet hij naar de longarts om te kijken van hoe en wat zodat hij optimaal de operatie in kan. Word dus nog een hele klus met mijn beestjes en gesnotter.
Nou jullie horen wel weer wat.
